Of: isolatie is echt niet goed voor een mens.
Wanneer je niet veel mogelijkheden hebt ga je toch terugkeren naar de comfortabele dingen die je al kent. Een warme chocolademelk, de kinderboeken uit je jeugd, The Shining want, gezellig (of zo). Want één manier om je beter te voelen in quarantaine is kijken naar mensen die nog erger geïsoleerd zijn dan jij, toch?
Het was eigenlijk voor het eerst dat het acteren mij ging opvallen, mat name in de ‘normale’ scenes. Deze scenes blijven je toch niet bij omdat je toch de actie beter onthoudt dan het sollicitatiegesprek dat Jack voert bij het Overlook hotel of Wendy’s gesprek met de huisarts. Het stoorde me in eerste instantie hoe gekunsteld deze scenes overkomen. Je voelt duidelijk dat er een zin uit het boekje wordt opgezegd, de gesprekken vloeien niet spontaan. In Jacks sollicitatiescene komt de directeur echter over dan Jack zelf. Jack spreekt met vreemde vertragingen, zijn gezichtsuitdrukking klopt niet overal met wat er wordt gezegd. Nu kan ik dit wat beter hebben bij Jack omdat heel duidelijk te zien is dat hij een façade ophoudt die er later in de film genadeloos af wordt gebroken. Maar wat is er in godsnaam met Wendy aan de hand? Ook zij lijkt haar regels op te zeggen, in haar typische hoge, net iets te lieve stem. De beste acteur van het stel lijkt zowaar de zevenjarige Danny Lloyd te zijn. Het is zo vreemd omdat je het geweldige acteerwerk al kent dat later in de film voorbij komt. Het ongemak druipt van de meest huiselijke scenes af.
Natuurlijk is het een keuze. Wanneer bij Jack langzaamaan de schroefjes los beginnen te raken, komt hij ook steeds echter over. Hij laat het deel van zichzelf dat verbitterd is omdat hij zich gevangen voelt door zijn gezin volledig de vrije loop. Wendy daarentegen blijft steken in het kinderlijke lieve stemmetje. Ook een façade, want hoe kan je bij je man blijven als je moet toegeven dat je eigenlijk bang voor hem bent? Ben ik in een huwelijksdrama beland? Gelukkig niet helemaal, hoewel Jack en Wendy’s al stukgelopen huwelijk wel een belangrijk element is van de film. Ik kijk vooral naar de Shining vanwege de combinatie van alles. De visuele elementen, de muziek, de vreemde interieurs, en natuurlijk: “heeeere’s Johnny!”
En na de Shining kan ik in ieder geval blij zijn dat ik niet een vehikel met rupsbanden nodig heb om naar buiten te gaan, maar ‘slechts’ een zelf ondertekend formuliertje. Count your blessings zullen we maar zeggen.
Tesseljoan 